راشہ ما کوہ

ٹُک حرص و ہوا کو چھوڑ میاں، مت دیس بدیس پھرے مارا

قزاق اجل کا لوٹے ہے دن رات بجا کر نقارا

کیا بدھیا، بھینسا، بیل، شتر، کیا گونی پلا ، سر بھارا

کیا گیہوں، چاول، موٹھ، مٹر، کیا آگ، دھواں اور انگارا

سب ٹھاٹھ پڑا رہ جاوے گا، جب لاد چلے گا بنجارا

راشه ما کوه له چا سره جفا، لږ ژوندون دی ضایع کېږي بې وفا

په دنیا کې څوک نه دی پاتې شوی، واړه تلوني دي که نن دی که سبا

که دیدن دې د چا خوښ وي ورته ګوره

چې فنا شي بیا به کله شي پیدا

دا د خزان پاڼې چې بېلې شي له شاخا

په حکمت به یې پیوند نه کړې موکما

هوښیار مګڼه هوښیار د دې دنیا

بې وقوف دی وقوفدار د دې دنیا

رُوښنایي په هغه زړونو ده حرامه

چې پرې کېږي ګرد و غبار د دې دنیا

د هر بیمار لره دارو په جهان شته دی

دارو نه لري بیمار د دې دنیا

د هر څه وي علاج او شي په جهان کې

لکه څوک چې سَرې لمبې د اور سُوزي

هسې سُوزي طلبګار د دې دنیا

همېشه به یې یو پند د غم په سر وي

چې په سر یې وي دستار د دې دنیا

که تمام جهان پخپله کېټه اوخوري

یاد به نه شي په درود او په دُعا

که یو وړه دانه د اوږي په لاس ورکړې

همدا به دې توښه شي د عُقبا

که یو سازک په اوبو تاغي ته ورکړې

دا دوزخ او ستا تر منځ به شي دریا

که یو ځل سر د خدای په لوري ټیټ کړې

په قیامت به سر لوړ شي د هر چا

خُدایه اَمَن ورکړې دا هسې ژوندون

چې ته بددعا یې له بل لا بل لا ته

زهر خوړل ښه دي که په صُلح و په صَلاح وې

نه له شَکرې په فِتنو او په غوغا

چي نظر د چا په دین و په ایمان وي

خوښ نه کوي انتظار د دې دنیا

زه رحمان! له هغه عُلما پناه غواړم چې له دین او له مذهب نه وي سِوا